• Μα είναι ανεκτόν, διά το όνομα του Θεού και των Θεών, ο Σωκράτης και ο Αριστείδης να είναι από το Μπραχάμι, ο Θεμιστοκλής από το Λιόπεσι και ο Θηραμένης και ο Θρασύβουλος από το Κοκοτσίνι;
    Δημήτριος Καμπούρογλου, Τοπωνυμικά παράδοξα, Αθήνα, Βιβλιοπωλείον της "Εστίας", 1920
  • Δραγαμέστο, Βραχώρι, Σάλωνα, Ζητούνι. Ότι λέμε πως σεβόμαστε, η εμορφιά του θανάτου και της ζωής, είταν μέσα σε αυτά τα ονόματα και εχάθηκε μαζί τους. Δεν καταλαβαίνουμε τα παλιά ηρωικά κείμενα όταν τα διαβάζουμε, δεν τραγουδάμε ή δεν απαγγέλλουμε «στην Άμφισσα σφάζουν αρνιά» ή «καπνίζει κ΄ η Λαμία». Νήματα που εκόπηκαν, χωρίς τίποτε να τα αντικαταστήσει.
    Κ. Θ. Δημαράς, «Περί μετονομασιών», Το Βήμα, Αθήνα 15 Ιουλίου 1955.
  • Επειδή εν τη Επιδαυρίδι πλησιεστάτη είναι προς την αρχαίαν πόλιν Επίδαυρον· Επειδή δίκαιον αι επερχόμεναι γενεαί τόσον των Πεδιατιτών όσον και των άλλων Ελλήνων να μην λησμονήσωσι τον τόπον της Εθνικής των Ελλήνων Συνελεύσεως· Το Βουλευτικόν σώμα εθεσπίσατο και το Εκτελεστικόν επεκύρωσε τάδε α) Η Πεδιάς να ονομασθή Νέα Επίδαυρος [….]
    Απόσπασμα από τον 15ο νόμο της Προσωρινής Διοίκησης της Ελλάδας (Μάιος 1822)
  • Αν τα ονόματα ταύτα είνε ίχνη της διαβάσεως ξένων φυλών επί του ελληνικού εδάφους, τίς έχει το δικαίωμα να διαγράφει τα ίχνη της ιστορίας; Αν θεωρή τα ίχνη ταύτα βάρβαρα, ας υψώση αυτός παρ’ αυτά τα ένδοξα μνημεία του νεωτέρου πολιτισμού του.
    Α. Μηλιαράκης, Γεωγραφία πολιτική νέα και αρχαία του νομού Αργολίδος και Κορινθίας, Αθήνα 1886, σ. ιβ΄

  • Την απόφασιν του κοινοτικού συμβουλίου Κιλελέρ περί αποβολής του τουρκικού τούτου ονόματος και αντικαταστάσεως διά του ελληνικού Κυψέλη θεωρούμεν εύλογον και προτείνομεν να εγκριθή.
    Υπ’ αρ. 302 απόφαση της Επιτροπείας των Τοπωνυμίων της Ελλάδος (Μάιος 1919), στο: Νικόλαος Γ. Πολίτης, Γνωμοδοτήσεις περί μετονομασίας συνοικισμών και κοινοτήτων, Αθήνα, 1920.

Ο οικισμός Σαράτσι της υποδιοίκησης Λαγκαδά του Νομού Θεσσαλονίκης το 1920 μετονομάστηκε σε Φάλαρα και το 1927 σε Περιβολάκι. Το Γκίμποβο ή Γκίμνοβο, βόρεια της Νάουσας, μετονομάστηκε διαδοχικά σε Λευκόγεια το 1929, σε Νέα Στράντζα το 1940, σε Ροδακινιά το 1954. Αντίστοιχα και το Γκρόπινο (Γρόπινο) στο νομό Πέλλης το 1928 μετονομάστηκε σε Τρόπινο, το 1940 σε Βαλτολείβαδο και το 1961 σε Δάφνη.

Τα παραδείγματα των παραπάνω οικισμών συγκαταλέγονται στους περίπου 5.000 οικισμούς της Ελλάδας (πόλεις και χωριά) που μετονομάστηκαν μία ή περισσότερες φορές από το 1831 έως το 2011. Οι μετονομασίες των οικισμών συνδέονται με τις διαδοχικές διοικητικές μεταρρυθμίσεις αλλά κυρίως αναδεικνύουν τις προτεραιότητες της κρατικής πολιτικής και τους προβληματισμούς που αναπτύχθηκαν γύρω από την αναγκαιότητα ενός νέου τοπωνυμικού χάρτη που θα αποτύπωνε την «ενότητα του ελληνισμού στο χώρο και το χρόνο». Τα τοπωνύμια θεωρήθηκαν τεκμήρια της ιστορικής εξέλιξης του ελληνικού χώρου και η διαχείρισή τους απέκτησε χαρακτηριστικά πολιτικού ζητήματος από τη δημιουργία του ελληνικού βασιλείου και ύστερα. Η μελέτη της διαδικασίας των μετονομασιών από το 1831 έως το 2011 αποτυπώνει τα ιδεολογικά χαρακτηριστικά της προσπάθειας για εθνική ολοκλήρωση και τις προτεραιότητες της κεντρικής διοίκησης σε αυτή τη μακρά περίοδο.

 
vasi_button1
arrow
tekmiria_button